گرگان امروز

به نام خداوند لوح و قلم / حقیقت نگار وجود و عدم

یادآوری نکاتی چند در خصوص احداث پلهای عابرگذر

اشاره: نصب پلهای عابرگذر مکانیزه در قسمتهای شمالی و جنوبی میدان شهرداری، بیان انتقاداتی را در طی چند ماه گذشته سبب گردید. عمده ی ایرادات مطرح شده در اتباط با عدم ضرورت نصب این پلها در این نقاط و ناکارآمدی آنان بود. در این نوشتار از منظری علمی تر و تخصصی تر بدین مسئله می پردازیم.

ظهور اتومبیل و افزایش استفاده ی از آن در محورهای ارتباطی سبب آن شد که در ساخت و بازسازی شهرها به رغم آنکه عابرین پیاده جزء لاینفک سیستم حمل و نقل می­ باشند، اولویت به وسایل نقلیه داده شود. در کشورهای در حال توسعه مانند ایران که شهری شدن پیش از صنعتی شدن رخ داده است، پس از ورود اتومبیل، از همان ابتدا مسئله اولویت دادن سواره ها وجود داشته است. بنابراین عابرین پیاده، طبقه ای از شهروندان می باشند که توجه به آنها پس از سواره ها قرار می گیرد. بر اساس شواهد و قرائن موجود بخشی از مشکلات ترافیکی و تصادفات با رفتار ترافیکی عابران پیاده در ارتباط است. تعداد فراوان عابرین پیاده از مشخصه های مراکز شهری است، اما پیاده رو های مراکز شهری به منظور آمد و شد وسائط نقلیه موتوری روز به روز باریک تر شده اند. برنامه ریزان معتقدند که برای جذب مردم به مراکز شهری، توجه به گذرگاههای عابرپیاده ضروری است.

از احداث اولین پل عابر پیاده در ایران بیش از نیم قرن می گذرد. بررسی های نظری حاکی از آن بوده است که پلهای عابر، اثربخشی لازم را ندارند. لذا در جهت تأمین امنیت و تشویق عابر به عبور از پل، اقدام به تأسیس پلهای مکانیزه شد. اولین پروژه احداث پل مکانیزه در اهواز بود که به مرحله عمل نرسید. اولین پروژه پل مکانیزه به بهره برداری رسیده در اصفهان بوده است و اولین پل مکانیزه در تهران پل هفت تیر است.

احداث نخستین پلهای عابر پیاده در گرگان نیز در سال 73 در ابتدای خیابان 5 آذر و محور کمربندی(مقابل ترمینال مسافربری) صورت گرفت که در آغاز کار بسیار مورد استقبال همشهریان واقع شد اما پس از گذشت مدتی این پلها، تنها به مکانی برای قرارگیری تبلیغات شرکتهای تجاری، تبلیغات مذهبی و . . . تبدیل شده و کارکرد اصلی خود را از دست دادند.

نصب پلهای مکانیزه میدان شهرداری در سال جاری، اولین تجربه ی بهره گیری از این پلها در گرگان بود که حاشیه هایی را با خود به همراه داشت و ظاهراً اصلی ترین انگیزه ی ایجاد این پلها جلوگیری از تداخل حرکت عابرین پیاده با وسائط نقلیه بوده است.

احداث اینگونه پلها با توجه به هزینه بالای احداث آنان نیازمند ملحوظ داشتن برخی اصول و ضوابطی است که  مکانیابی استاندارد، ضوابط فنی استاندارد(ارتفاع روگذر و عرض آن، طراحی پله ها، انجام اصلاحات هندسی در محل گذرگاه)، ضوابط طراحی منظر(اثر رنگ آمیزی و نحوه ی طراحی و . . . و آثار آن در ایجاد تمایل در عابرین به استفاده از این پلها) و ضوابط قانونی(مقصر شناخته شدن عابر پیاده چنانچه در زیر پل تصادفی صورت گیرد) از جمله ی آنان است. مکانیابی پلهای عابر نیز باید با توجه ملاحضات ترافیکی و اجتماعی و بر اساس معابر شریانی و بزرگراهی، تردد وسائل نقلیه، میزان تردد عابرین، عرض معابر و از همه مهمتر توجه به لزوم و یا عدم لزوم احداث پلها در نقاط مورد نظر، صورت گیرد.

به نظر می رسد مسئله مکانیابی و ملحقات آن در پلهای مکانیزه نصب شده در میدان شهرداری چندان لحاظ نگردیده است. باید توجه داشت که بر اساس اطلاعات موجود، هزینه احداث پل عابر معمولی حدود 13 تا 15 میلیون تومان و پل مکانیزه 40 تا 45 میلیون تومان می باشد که در مورد پلهای مکانیزه مسئله ی هزینه ی نگهداری نیز مطرح است. بدین خاطر اتخاذ رویکردی علمی تر در مورد احداث پلهای عابرگذر، الزامی می باشد.


عکس از وبلاگ استرآباد

نویسنده : احسان ارشاد : ۱:٤۱ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱٧ شهریور ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم